درس سى و ششم و سى و هفتم بسم اللّه الرّحمن الرّحيم و صلّى اللّه على محمّد و آله الطاهرين و لعنة اللّه على أعدائهم أجمعين من الآن الى قيام يوم الدّين و لا حول و لا قوّة الّا باللّه العلىّ العظيم . قال اللّه الحكيم فى كتابه الكريم : وَ مَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَ الرَّسُولَ فَأُولئِكَ مَعَ الَّذِينَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ مِنَ النَّبِيِّينَ وَ الصِّدِّيقِينَ وَ الشُّهَداءِ وَ الصَّالِحِينَ وَ حَسُنَ أُولئِكَ رَفِيقاً « 1 » « و كسانى كه خدا و رسول را اطاعت كنند البتّه با افرادى كه خداوند به آنها عنايت نموده يعنى با پيمبران و صدّيقان و شهيدان و نيكوكاران هستند و ايشان چقدر رفقاى نيكوئى براى آنان خواهند بود » . از اين آيه استفاده مىشود كه لازمهء اطاعت خدا و رسول ، يك نوع اتّحاد معنوى و روحى است كه با خاصّان درگاه و محرمان حريم انس و حرم امان او حاصل مىشود . چون روح اطاعت ، تسليم در مقابل مطاع است ، و به هر درجه كه اطاعت قوىتر شود اندكاك مطيع در حقيقت مطاع بيشتر ، و تا به حدّى كه اگر درجهء اطاعت به اندازه‌اى بالا رود كه مطيع ابدا از خود رأى و اراده‌اى نداشته باشد ، بلكه حقّا اراده و رأى مطاع در وجود او حاكم و مستولى شود ، در اين صورت بدون شكّ به علّت فناء در ذات مطاع ، معيّت و اتّحاد روحى با افرادى كه در اين مسير با او همقدم بوده و به اين درجه فائز شده‌اند پيدا خواهد نمود . زيرا از تأخّر و تقدّم زمانى عالم مادّه كه از لوازم مادّه است اگر صرف‌نظر شود ، در سير روحى و معنوى بين سابقين

--> ( 1 ) سورهء نساء : 4 - آيه 69 .